Stamboomnaam: Olfa de Cabrasfigas,
Roepnaam: Catootje
Geboren: 12 juni 2011
Overleden: 11 juli 2018
Eigenaren: Tiny en Willem van Moll
Het had eigenlijk een verhaal moeten worden voor de rubriek Klavertje 3 omdat Catootje op 12 juni 2018 al 7 jaar was geworden. Helaas na de gezellige en mooie wandeling van afgelopen zaterdag in Ugchelen, waarin Catootje lekker heeft gerend en gespeeld met alle aanwezige dieren, was er geen vuiltje aan de lucht. Dinsdag nog een stuk gelopen met haar, waarna ze in de middag niet goed werd. Wilde niet meer gaan liggen, hijgde heel erg, geen eetlust meer maar wilde wel drinken. Na een rusteloze nacht naar de dierenarts waar duidelijk werd dat ze zeer hoge koorts had. Na onderzoek kwam er als basisdiagnose longontsteking en mogelijk bloedvergiftiging uit. Diverse soorten medicatie werden toegediend. In de loop van de dag werd Catootje steeds slechter, waardoor we naar een spoedkliniek in Amsterdam zijn gegaan waar ze aangaven dat Catootje er zeer slecht aan toe was. Ze werd opgenomen, kreeg zuurstof en met een infuus met antibiotica e.d. hebben ze haar daar gehouden. Na diverse telefoontjes, waarin het soms iets slechter of zelfs iets beter ging, zijn we er de volgende ochtend naar toe gegaan. Toen we aankwamen leek ze onze stemmen te herkennen, maar daarna was er totaal geen contact meer mogelijk, geen oog of stem contact. Ze was echt heel ziek. Na kort overleg hebben we besloten Catootje te laten inslapen. Vanuit Elly Timmermans is Catootje met 3 ½ jaar in december 2014 bij ons en de kinderen komen wonen om samen te zijn met Ayra, die een hondenvriendinnetje miste. Met Ayra kon ze erg goed overweg, al heeft het in het begin wel eens gebotst. Maar toen Ayra eenmaal duidelijk had gemaakt dat zij de baas was, was het over en begon Catootje Ayra voor veel honden te beschermen. Catootje was een zeer rustige Ier, ons heerlijk knuffelbeertje (Catootje, ons cadeautje), maar ze had wel wat “trucjes” (vandaar ons naampje “Duveltje in een doosje”). Duiven kon ze soms gewoon laten lopen maar soms ook lekker achter aan jagen, dan was je arm ineens een stuk langer. Harde geluiden vond ze niets en ze kon schrikken van van alles, ook dan moest je stevig in je schoenen staan. Dat gold ook voor katten. Loslopen vond ze heerlijk, lekker rennen in de bossen en water drinken of “zwemmen”. Ook konijnen en fazanten kon ze goed opzoeken, vangen gelukkig niet. Met een bal had Catoo in het begin niet veel op, maar met Ayra samen kon ze er lekker achter aan rennen, Op het strand was ze helemaal wild, na het losmaken van de riem kon ze de gekste sprongen maken. En zeewater lustte ze ook graag, maar dat moesten we temperen (na diarree drama’s thuis). Catootje was bij iedereen geliefd, Het snelle afscheid moeten nemen van Catootje, zo kort na het overlijden van Ayra, doet ons veel verdriet. Catootje zal in de hondenhemel met Ayra en andere Ieren vriendjes aan het spelen zijn.
Catootje