Kennelnaam : Sidhe's
Roepnaam : Robin
Geboortedatum : 24-07-2002
Eigenaren : Koos Muller en Ellen Wolvekamp

Ons hondje Robin is een paar maanden geleden 7 jaar geworden.
Wat een leeftijd voor een Ier! En toch kan ik het niet geloven, als ik haar zo zie. Ze ziet er nog hartstikke goed uit, al zeg ik het zelf. Misschien omdat ze blond is. Grijs toont natuurlijk snel oud, net zoals bij de baasjes. Ze is nog steeds erg speels, pakt nog regelmatig een balletje, botje of piepbeestje en loopt zich daar dan danig mee uit te sloven. En nog regelmatig moeten we opzij springen om niet door haar onder de voet te worden gelopen.

We twijfelden eerst om haar op te geven voor het Klavertje 3. We waren een beetje bang om de " goden te verzoeken." Maar ze verdient het klavertje gewoon.
We realiseren ons wel dat wij en Robin gewoon heel veel geluk hebben gehad, dus eigenlijk is " verdienen" het juiste woord niet. Wel hadden wij vanaf het begin al het idee dat we een gezond hondje hadden. Ze rende en vloog rakelings lang bomen en sprong over stapels takken om daarna gewoon zonder gehijg weer rustig naast ons te lopen. Ook merkten we dat ze "anders" was dan onze andere honden. Meer een "oerhond." Ze rolde bijvoorbeeld als puppy al in alles wat niet vies, maar vooral in wat wél vies was.
Ik hield mijn hart altijd vast als we bij de puppy-cursus de “af- en blijfoefening” moesten doen.
Zie je het al voor je? Zo'n zes hondjes keurig op een rijtje op een heuveltje.....Robin bovenaan....Robin rollen....zes beduusde hondjes als een hoopje onderaan het heuveltje.
Dat was altijd erg hilarisch, maar minder leuk tijdens het behalen van het puppy-examen. Ook was ze heel erg goed in sluipen, iets wat katten doen ( terwijl ze naar ons weten nog nooit een kat had gezien). Ze had dan een prooi ( balletje ) in de smiezen en sloop heel voorzichtig, pootje voor pootje naar haar prooi, afwisselend kijkend naar de prooi en naar de grond waar ze haar voetje neerzette. Ze deed dat werkelijk zo langzaam, in slow-motion, dat het me verbaasde dat ze niet omviel. Het was net een roofdier.
Dat rollen doet ze nog steeds. Gelukkig niet ( expres ) in viezigheid. Ze laat zich dan ineens vallen en je ziet dan alleen nog maar vier poten in de lucht.
Vóór Robin hebben we nog drie Iertjes gehad. Gelukkig is Elvin 10 jaar geworden. Helaas, Daryl werd maar 5 1/2 jaar en Logan slechts 5.
Na Logan twijfelden we zeer of er nog wel een Iertje zou komen, maar wat moet je dan…?
Dus toen kwam toch Robin. We hadden gelijk een ziektekostenverzekering voor haar afgesloten, wie weet dat dat geholpen heeft. Ook scheelt het volgens ons hoe groot je Ier is, we zeggen niet voor niets "hondje", want ze is niet zo groot en Elvin was zelfs nog kleiner.
Maar ja, je weet het niet… We zijn in ieder geval heel erg blij met onze Robin en staan dan ook regelmatig letterlijk bij haar stil en knuffelen haar. Vooral na het horen en lezen van de berichten van andere eigenaren, die veel te vroeg afscheid hebben moeten nemen van hun Iertje.
We leven heel erg met hen mee.

Ellen Wolvekamp.
Robin