Naam: Caesar Oet Kepèl Roepnaam: Kees Geboren: 20 maart 2007 Eigenaren: Wim en Annie Spaans


Door het enthousiasme van onze dochter Nelleke voor dit ras maakten wij rond 1982 voor het eerst kennis met de Ierse Wolfshond. Zij ving destijds een teef Ierse Wolfshond op die, omdat ze een te grote belangstelling had getoond voor de herten in haar woonomgeving, herplaatst moest worden. Dromend van een eigen kennel op het platteland kwam zij in contact met een IW-fokker in Roden. Hij wist dat in de naaste omgeving een boerderijtje te koop stond, precies wat Nelleke zocht. De fokker woonde, samen met zijn vriendin, een teef Bouvier, (als waakhond) en een aantal Ieren midden in een bosperceel. Nelleke kocht het boerderijtje en kreeg van die fokker een jonge teef IW, de moederhond van haar eerste nest.
De Bouvier was bij de IW fokker (zo bleek) gedekt door een reu Ierse Wolfshond en kreeg op 3-12-1978 een nest. Aaron, een kruising Bouvier/IW pup, werd door Nelleke geadopteerd. Zijn nestbroer, Iwan, was bij mensen geplaatst met een cattery. Dat gaf wat problemen, voor Iwan, want de kittens hadden bij de sul vrijwel alle haren van zijn neus gekrabbeld. Met een vrijwel kale neus werd hij bij zijn fokker teruggebracht. Helaas werd hij door zijn vroegere maatjes niet meer geaccepteerd, waarop Nelleke hem, op proef, bij haar in huis nam. Zonder probleem werd hij door haar honden (en katten) geaccepteerd. Destijds hadden wij een bastaardherdertje, een teefje, van circa 14 jaar oud. Ooit, 12 jaar eerder, sterk verwaarloosd door Nelleke uit handen van een dronken kerel gered. Of wij Iwan in huis wilden nemen was haar vraag aan ons. Toen wij hem, een maand later, met Asta lieten kennis maken hadden we al besloten dat Iwan met ons mee zou gaan, wel op voorwaarde dat Asta haar eerste plaats in huis zou behouden. Iwan schikte zich in de situatie en ondanks zijn minder prettige ervaringen met katten had hij met onze katten geen enkel probleem.
Brian, onze eerste raszuivere Ierse Wolfshond reu, was door Nelleke gefokt. Kort daarna kwam daar “Birgit” bij, zijn nestzus. Inmiddels zijn wij zo’n 34 jaar, 15 Ieren en een Spaanse Galgo verder. Kees hebben wij in oktober 2007 bij Wilma en Magiel, van kennel "Oet Kepèl"opgehaald, nadat onze laatste Ier en Cara, onze Galgo, waren overleden. Kees (Caesar op zijn stamboom) zal voor ons (gezien onze leeftijd) wel de laatste Ier zijn. In Raalte, waar wij nu wonen, is hij (als enige Ierse Wolfshond) inmiddels een bekende verschijning. De kinderen van de nabij gelegen scholen komen vaak aan de deur bellen met de vraag: “mogen wij Kees even komen aaien? “ Zijn grootste fan is Shiwa, een prachtig mooi meisje uit Shri Lanka.
Zijn populariteit geldt ook in het “kattenbos” een hondenlosloopgebied in Nijverdal, waar we al zo’n 8 jaar met onze honden komen. Sinds ruim 5 jaar alleen met Kees, hoewel we vaak ook het hondje van onze van onze buren, een Border Terriër, meenamen. Natuurlijk lopen wij tegen dezelfde problemen aan als iedereen met een Ierse Wolfshond. Groot, een kalf, een paard. Kees staat echter in het “kattenbos” te boek als een goedaardige hond, bevriend met alle andere honden, groot of klein. Het gebeurt gelukkig zelden dat wij een “macho” tegenkomen in het kattenbos die het op Kees heeft voorzien. Eens werd hij, zonder aanleiding, door een zg. “Harlekijn Dog” belaagd. Na ons commando “nee Kees” bleef hij als een standbeeld staan, waarop de Dog zich terugtrok.
Wanneer Kees in de gaten heeft dat we naar het bos gaan springt hij in de auto, gaat vervolgens op zijn rug liggen rollen en trapt met zijn poten tegen het plafond. Dat houdt hij enige kilometers vol, nagestaard door verbaasde voorbijgangers. Jammer genoeg ontmoetten wij slechts een paar keer een Ierse Wolfshond in het kattenbos. Bij de eerste ontmoeting zagen wij dat er hij er ondervoed en onverzorgd uitzag. De eigenaresse vertelde dat de hond afkomstig was uit een “kennel” in Heerde. Toen wij hen kort daarna weer tegenkwamen bleek de Ier veranderd te zijn in een vrolijke, gezonde, hond. Prachtig om hem samen met Kees te zien rennen. Petje af voor zijn nieuwe bazin en voor de metamorfose die zij in korte tijd had bereikt.
Helaas heb ik zelf nogal wat problemen met mijn eigen “gangwerk” waardoor wij niet meer, zoals vroeger, 3 tot 4 keer per week naar het kattenbos kunnen gaan.
Gelukkig wonen er enkele “renmaatjes” bij ons in de buurt, zoals de Saarloos-Wolfhond van onze buren. Toen zijn eigenaar zag dat hij graag met Kees wilde spelen maakte hij zijn riem los, waarna zij beiden met grote pret achter elkaar aan renden. En dan te bedenken dat de Ierse Wolfshond in het verleden voor de jacht op wolven werd gebruikt! Een straat verder woont een Bordeaux Dog, dat is zijn tweede “renmaatje”. Een prachtig gezicht als de Dog probeert om Kees bij te houden.
Kees is dol op onze katten. Toen wij hem ophaalden bij kennel Oet Kepèl vroegen wij aan Magiel “hoe is hij met katten?” Zijn antwoord was “dat weet ik niet, hij heeft nog nooit een kat gezien”. Bij thuiskomst keken onze 4 katten niet van hem op. Er werd even voorzichtig aan hem geroken waarna hij terug mocht snuffelen. Met Binkie (een Cyperse ex kater) heeft hij inmiddels een bijzondere band. Binkie wordt graag over zijn buik gelikt, door Kees. Daartoe gaat hij, languit gestrekt, op zijn rug liggen. Bij het uitlaten van Kees loopt Binkie met ons mee, tenzij andere honden te dichtbij komen, dan zoekt hij een veilige plek op en wacht daar op Kees. Op 20 maart is Kees7 jaar geworden. Wij hopen dat wij nog lang van hem kunnen genieten en vooral dat hij nog lang gezond mag blijven.

Annie en Wim Spaans
KeesKees