Naam: Ala Memoria di Philippo's Earl
Roepnaam: Ruarc
Geboren: 05-09-2005
Eigenaren: Nelleke en Peter Visée

Ik vind het fantastisch:.........het leven met een Ierse Wolfshond.
En vooral als de Ierse Wolfshond onze Ruarc (Ala Memoria di Philippo's Earl) is! Hij is mijn held (waar zijn de pantoffels?)
Altijd zo'n zachte blik voor mij beschikbaar. Dit kan een volkomen in het water gevallen dag verzachten.

En nu is hij op weg 8,5 jaar te worden. Wie had dit durven dromen? Vanaf zijn derde jaar wisselde hoge koortspieken zich met hoge regelmaat af. Maar telkens weer keek hij me aan met dat hoofd dat bonkte van de koorts met een geduld en vertrouwen, dat wij en het anti-bioticum hem er weer doorheen gingen trekken.
En tot dusver........zo geschiedde. Gelukkig maar! Stiekem bleek hij toch een sterke hond.

Inmiddels spelen artrose-achtige ontwikkelingen zijn bewegingsmechanisme flink parten. Wiebelig achterhandje, dat hem soms ook wat in de steek begint te laten. Draven lukt vaak niet meer zo goed, maar dat let hem niet om met grote, blije galopsprongen achter stokken, ballen, dooie Henri (= favoriete knuffel), de teckel en andere honden (liefst teefjes) aan te gaan.

Met man en macht hebben we geprobeerd hem geleidelijk in de auto te leren lopen, of hem er in tweeën in te tillen. Dit is wat Ruarc betreft ondenkbaar. Hij springt er op eigen kracht in één sprong in. En niets anders!!!

Helaas breekt dan de dag aan dat hij deze sprong niet succesvol haalde.
En dat is dan nog een kletsnat, verregende dag, terwijl de auto op een glibberig kleiig pad geparkeerd staat. Ruarc springt net niet helemaal goed getimed en valt achterover uit de auto in de drekkige klei, alsof er een film in slow motion afdraait. Wat een drama!
"Kom maar gauw, lieverd! Het ligt niet aan jouw, hoor! En niemand heeft je gezien." Hem maar snel meegenomen naar de paardenstal en op poets-/spuitplaats zijn blubberige zijkant met warm water en een paardenshampootje gewassen. Hij staat daar kliedernat tussen de rekken aangebonden als een paard met zijn gekrenkte ego.
Maar dan wordt er het pony-hengstje van Janneke naast hem gezet. De een na de ander stelt met luide verbazing vast dat dit hengstje kleiner is dan mijn Ierenheld!
Door deze opgetogen aandacht herstelt het geschokte ego gelukkig zienderogen.

En als ik later zie, hoe de binnenkant van min auto eruit ziet, wordt daar geen woord aan vuil gemaakt.

Inmiddels gaat er geen maand voorbij zonder hem te herinneren aan het feit, welk een prachtige leeftijd zijn moeder Fleur (Music on my Mind Fionnmaë) bereikte en hij dus volgens erfrecht aanspraak moet kunnen maken op eenzelfde levenscontract.

Ik vrees echter, dat het zo simpel niet werkt. Voorlopig genieten we van hem en bewaken of hij dat ook blijft doen.
Zojuist weer het nieuwe jaar ingestapt samen. We gaan zien hoever we komen.......


Nelleke Visée
RuarcRuarc